mercredi, novembre 16, 2005
Polish art
vendredi, juillet 22, 2005
Jan Ullrich Tour de France 2005 Arques
dimanche, juillet 03, 2005
3e Regiment de Parachutistes d'infanterie de Marine
mercredi, mars 09, 2005
Da Vinci Index en History of Holland
In deze aflevering van de Da Vinci Index vervolgen we met René Zwaap bezoek aan het Zuidfranse dorp met het graf van de echte Saunière, de priester die model stond voor Dan Browns beroemde conservator Jacques Saunière. Want Saunière was in werkelijkheid dorpspastoor in Rennes-le-Château en van de ene op de ander dag schathemelrijk. Hoe hij aan zijn miljoenen kwam is tot op heden een raadsel, net als de gebouwen vol symbolische aanwijzingen die hij liet bouwen. De pastoor zou in zijn achtertuin op de schatten van de Tempeliers, waaronder o.a. de tempelschatten die de Romeinen ooit uit Jerusalem wegvoerden, zijn gestoten. Lees verder...
lundi, février 21, 2005
Still snowing at Rennes le Chateau
lundi, février 07, 2005
In de ban van de Code
Door F.Renout Bron:Algemeen Dagblad
Met de dikke pil van Dan Brown onder de arm trekken duizenden vakantiegangers naar Frankrijk. Niet voor de Eiffeltoren of de Arc de Triomphe. Ze willen het geheim van De Da Vinci Code ontrafelen. Uit de hele wereld komen ze, met volle beurzen. Zo adembenemend mooi is de honderden meters lange hal met Italiaanse meesterwerken, dat de meeste toeristen de Grande Galerie van museum het Louvre binnenwánkelen. Het is niet 'het dichtstbijzijnde schilderij', maar na een stukje lopen is hij te zien: de Caravaggio. Dus hier greep Jacques Saunière het kunstwerk van de muur, tuimelde achterover, zag de albino met donkerrode pupillen die zei 'Als u er niet meer bent, zal ik de enige zijn die de waarheid kent' en daarna een kogel door het witte linnen overhemd van Saunière schoot. ”Heel erg indrukwekkend”, zegt Ashly Sloan-Brinkley, een Britse Da Vinci fan van het eerste uur. ”Maar het ziet er wel anders uit dan in het boek.” Dan gaat de tocht naar de Mona Lisa. De hele Grande Galerie door, langs marmeren pilaren en onder het boogvormige glazen dak door, een zaaltje rechts in. Meteen hangt daar Leonardo da Vinci's meesterwerk. De ware Da Vincitoerist rukt op tot een meter of drie voor het schilderij en kijkt dan naar beneden, naar de parketvloer. Geen druppel, geen inkt, geen bloed. Dan gaat de blik naar het plexiglas, waarachter de Mona Lisa schuilgaat. Is er iets op te lezen? Nee, geen spoor van de geheime boodschap 'So dark the con of man' van de Priorij van Sion, die zo'n centrale rol speelt in De Da Vinci Code, de thriller-bestseller van Dan Brown. ”Mwah”, reageert de Amerikaan Will Faas, die de 'feiten' uit het boek wel eens wilde toetsen. ”Voordat ik het boek las, had ik de Mona Lisa al een paar keer gezien. Maar ik zie er nu echt niets anders in.” Een bezoek aan het Louvre is een spannende, maar soms ook teleurstellende ervaring voor de duizenden 'Codekrakers' die sinds 2003 speciaal naar Parijs zijn gekomen. Ze willen het liefst alle locaties bezoeken die ook voorkomen in de historisch-religieuze thriller van Dan Brown. Om zich te vermaken, óf om puzzelstukjes te vinden die licht werpen op het 'mysterie' waarover Brown schrijft. Veel van de informatie in het boek is waarheidsgetrouw, maar nogal wat details juist weer niet. ”Ik probeer altijd zoveel mogelijk uit te leggen”, vertelt gids Rola Cusson van Paris Hotel Guide. ”Maar ik ga niet alles noemen wat niet klopt. Moet ik dan steeds zeggen dat er in het Louvre alleen vloeibare zeep is, dus dat de hoofdrolspelers in het boek nooit een stuk zeep vanuit het toiletraam naar buiten hebben kunnen gooien? Welnee, mensen komen hier ook voor de lol!” Cusson geeft sinds een jaar 'Da Vincitours' door de hoofdstad. ”In principe duurt het een halve dag. We bezoeken het Louvre, het Ritz hotel, de Amerikaanse ambassade, de Saint Sulpice kerk, alle plekken die een rol spelen.” En de tour is een succes. Net als de vele andere Da Vincireizen die inmiddels zijn te boeken. Da Vincitoerisme is een hype. ”We zijn er een jaar geleden mee begonnen”, vertelt Ellen McBreen van tourorganisatie Paris Muse. ”En onze Da Vinci Tours vormen nu al 30 procent van de omzet.” Eerst waren het vooral de Amerikanen die wilden zien waar Saunière werd vermoord. ”Maar naarmate het boek vaker wordt vertaald, krijgen we steeds meer andere internationale klanten”, zegt McBreen. ”Israeliërs, Australiërs, Zweden, ze komen allemaal. Eigenlijk willen ze allemaal een kijkje achter de schermen van de Da Vinci Code.” Een paar kilometer lopen vanaf het Louvre ligt de Saint Sulpicekerk, die Brown een sleutelrol heeft toebedeeld. Ook hier stromen de toeristen massaal toe. In een paar maanden tijd telde priester Paul Roumanet zo'n 15.000 extra bezoekers. Ze zoeken naar de plek waar in het boek de non zich verstopte én staren ademloos naar de befaamde rose ligne, de vermeende 'bloedlijn' van Jezus en Maria Magdalena die centraal staat in het verhaal. De kerk is niet erg blij met alle aandacht voor de fictie. Deze zomer hing Roumanet een papiertje op de muur om duidelijk te maken dat de werkelijke kerk niets heeft te maken met die uit het boek. Maar die letters P en S dan, die te zien zijn, betekent dat niet dat er toch iets aan de hand is? Nee, die letters slaan absoluut niet op de Priorij van Sion, aldus het kerkbestuur. De echte fans reizen verder, want enkele tientallen kilometers ten noordwesten van Parijs zijn weer nieuwe sleutels te ontdekken voor de code. Het prachtige en luxueuze 17e eeuwse Chateau de Villette dient in het boek als thuishaven van sir Leigh Teabing, de excentrieke Brit die 'meer weet over de Priorij van Sion en de heilige graal dan wie ook ter wereld'. ”De meeste bezoekers die we hier krijgen, zijn nog het meest verbaasd dat het kasteel écht bestaat en niet alleen in het boek”, vertelt de huidige eigenaresse Olivia Decker. ”In september kregen we een groep van 25 Amerikanen uit Minneapolis. Dat waren echte Da Vincifans. Ze hadden ook al plaatsen uit het boek bezocht in Londen en Schotland. Toen ze hier kwamen, vroegen ze zelfs mijn handtekening. Ik zei nog: 'Ík heb het boek niet geschreven', maar ze bleven aandringen.” Decker werd in 2000 benaderd door Blythe Brown, de vrouw van de schrijver. Die deed de research voor het boek en wilde graag alles weten over het kasteel. Toen De Da Vinci Code verscheen in 2003, was Decker het gesprek al lang weer vergeten. ”Een vriend wees me er ineens op dat hij een boek aan het lezen was waarin ons kasteel voorkomt! Ik kon natuurlijk niet weten dat het zo'n succes zou worden.” Veel van de beschrijvingen in het boek kloppen, zegt de kasteelvrouw. Maar niet alles. ”De decoraties binnen zijn anders, de danszaal is in het echt geen studiekamer maar gewoon de danszaal, en de bel bij de entree van het landgoed zit links, niet rechts zoals Brown schrijft.” Het zal de fans niet deren. De eerste groepen kwamen al in september en in oktober en november bleven ze komen. Inmiddels biedt Decker op Chateau de Villette een eigen 'Da Vincitour' aan met een zesdaags verblijf op het kasteel en rondleidingen door het Louvre en de Saint Sulpice kerk. Kosten: 4500 dollar per persoon. Wie na deze uitstap nog niet voldoende puzzelstukjes heeft gevonden om mee te delen in het geheim, moet voor de échte oplossing een paar honderd kilometer naar het zuiden reizen, naar het mystieke Rennes-le-Chateau. Het bergplaatsje met ruim 100 inwoners wordt niet genoemd in De Da Vinci Code, maar speelt wel een cruciale -verstopte -rol in het verhaal. In het dorpje zou Jezus hebben gewoond, er is een Mariagrot en het gonst er van de mystiek -zeggen sommigen. Wat te denken van de dorpspriester Bérenger Saunière (inderdaad: dezelfde achternaam als die van de grootmeester in Browns boek)? Hij zou tijdens de renovatie van zijn kerk in 1891 geheime perkamenten hebben gevonden. In de jaren erna ging hij zich zeer vreemd gedragen en begon hij enorme sommen geld uit te geven. In 1917 kreeg de priester een beroerte en die dag heeft binnen de Priorij van Sion een speciale betekenis gekregen. Het mysterie van Bérenger Saunière is nooit opgelost. Maar er wordt verondersteld dat hij de plek van de heilige graal ontdekte òf de relatie tussen Jezus en Maria Magdalena doorgrondde. Voor Da Vincifans genoeg reden om naar Zuid-Frankrijk af te reizen. En het armlastige dorpje verwelkomt elke nieuwe toerist. ”Er is beneden aan de berg speciaal een nieuw parkeerterrein aangelegd”, vertelt de Nederlandse Joke Rameijer, die in de omgeving van Rennes-le-Chateau huisjes en kamers aan toeristen verhuurt. ”Er is een muurtje gebouwd zodat de bezoekers niet van de rots afvallen en er zijn nieuwe lantaarnpalen neergezet.” Lachend: ”Ik heb deze zomer alleen maar toeristen langs zien komen met Browns boek onder hun arm.” Burgemeester Jean-Francois l'Huillier beaamt het: ”We hebben altijd al veel toeristen vanwege de geschiedenis van ons dorp, maar sinds deze zomer praten ze allemaal over de Da Vinci Code. Sinds bekend is dat het boek wordt verfilmd zijn hier al camerateams langsgekomen uit Zuid-Korea, Japan, Italië, Slovenië, noem maar op.” Ook de Nederlanders bleven niet weg, vertelt Rameijer. ”Ze willen toch zien waarover ze gelezen hebben. Iedereen wil weten hoe het er in het echt uitziet.” Het einde van het boek is ook een goed einde voor de zoektocht van de fans. Terug in Parijs, bij de enorme omgekeerde glazen piramide onder het Louvre, bevindt zich hét antwoord op het mysterie. In het boek zakt hoofdrolspeler Robert Langdon op deze plek door zijn knieën en vraagt: 'Waar had Saunière beter de wacht kunnen houden dan hier?' ”Dan Brown is een knappe schrijver van spannende fictie”, vertelt Ellen McBreen van Paris Muse, nadat weer een groep toeristen langs de hot spots van het museum is geleid. ”Mensen vragen ons in de Grande Galerie: 'Is dit waar het veiligheidshek naar beneden kwam?' En bij de Mona Lisa: 'Hoe zit het nou met haar geheim?' Dat is helemaal niet erg, de meeste mensen krijgen door zo'n rondleiding oprechte belangstelling voor ingewikkelde zaken als christendom en kunstgeschiedenis. Daar ben ik alleen maar blij mee.” Dat geldt zeker voor de Britse Da Vinci-fan Ashly Sloan-Brinkley. ”Als ik het boek niet had gelezen, was ik de schilderijen nooit echt gaan bestuderen. Tijdens de rondleiding wordt de kunst in een context gezet.” Maar het mysterie dan? Is er nog spanning, na zo'n rondleiding langs de werkelijkheid? De Amerikaanse toerist Will Faas: ”Ik weet nu wel dat Dan Brown de feiten nogal manipuleert.” Ashly Sloan-Brinkley moet hard lachen. ”Ik wilde echt heel graag geloven wat er allemaal in het boek staat, ik vond het zo fascinerend. Het idee dat er ook nog een heel andere versie van de geschiedenis bestaat! Maar dat wordt tijdens de rondleiding wel weg geredeneerd, ja. Dat was wel een beetje een teleurstelling. Maar het blijft een ontzettend spannend boek!” Bij de omgekeerde piramide klinken inmiddels vrouwenstemmen. Niet 'vanuit de diepte van de aarde', zoals Robert Langdon op de laatste pagina van het boek het beschrijft. Het geluid komt gewoon van de drommen toeristen die het kunstwerk komen bekijken. Ze lijken weinig te merken van een mysterie op deze plek. Maar wie weet. 'Op een dag zal het tot u doordringen', is per slot van rekening de boodschap van het boek.
Met de dikke pil van Dan Brown onder de arm trekken duizenden vakantiegangers naar Frankrijk. Niet voor de Eiffeltoren of de Arc de Triomphe. Ze willen het geheim van De Da Vinci Code ontrafelen. Uit de hele wereld komen ze, met volle beurzen. Zo adembenemend mooi is de honderden meters lange hal met Italiaanse meesterwerken, dat de meeste toeristen de Grande Galerie van museum het Louvre binnenwánkelen. Het is niet 'het dichtstbijzijnde schilderij', maar na een stukje lopen is hij te zien: de Caravaggio. Dus hier greep Jacques Saunière het kunstwerk van de muur, tuimelde achterover, zag de albino met donkerrode pupillen die zei 'Als u er niet meer bent, zal ik de enige zijn die de waarheid kent' en daarna een kogel door het witte linnen overhemd van Saunière schoot. ”Heel erg indrukwekkend”, zegt Ashly Sloan-Brinkley, een Britse Da Vinci fan van het eerste uur. ”Maar het ziet er wel anders uit dan in het boek.” Dan gaat de tocht naar de Mona Lisa. De hele Grande Galerie door, langs marmeren pilaren en onder het boogvormige glazen dak door, een zaaltje rechts in. Meteen hangt daar Leonardo da Vinci's meesterwerk. De ware Da Vincitoerist rukt op tot een meter of drie voor het schilderij en kijkt dan naar beneden, naar de parketvloer. Geen druppel, geen inkt, geen bloed. Dan gaat de blik naar het plexiglas, waarachter de Mona Lisa schuilgaat. Is er iets op te lezen? Nee, geen spoor van de geheime boodschap 'So dark the con of man' van de Priorij van Sion, die zo'n centrale rol speelt in De Da Vinci Code, de thriller-bestseller van Dan Brown. ”Mwah”, reageert de Amerikaan Will Faas, die de 'feiten' uit het boek wel eens wilde toetsen. ”Voordat ik het boek las, had ik de Mona Lisa al een paar keer gezien. Maar ik zie er nu echt niets anders in.” Een bezoek aan het Louvre is een spannende, maar soms ook teleurstellende ervaring voor de duizenden 'Codekrakers' die sinds 2003 speciaal naar Parijs zijn gekomen. Ze willen het liefst alle locaties bezoeken die ook voorkomen in de historisch-religieuze thriller van Dan Brown. Om zich te vermaken, óf om puzzelstukjes te vinden die licht werpen op het 'mysterie' waarover Brown schrijft. Veel van de informatie in het boek is waarheidsgetrouw, maar nogal wat details juist weer niet. ”Ik probeer altijd zoveel mogelijk uit te leggen”, vertelt gids Rola Cusson van Paris Hotel Guide. ”Maar ik ga niet alles noemen wat niet klopt. Moet ik dan steeds zeggen dat er in het Louvre alleen vloeibare zeep is, dus dat de hoofdrolspelers in het boek nooit een stuk zeep vanuit het toiletraam naar buiten hebben kunnen gooien? Welnee, mensen komen hier ook voor de lol!” Cusson geeft sinds een jaar 'Da Vincitours' door de hoofdstad. ”In principe duurt het een halve dag. We bezoeken het Louvre, het Ritz hotel, de Amerikaanse ambassade, de Saint Sulpice kerk, alle plekken die een rol spelen.” En de tour is een succes. Net als de vele andere Da Vincireizen die inmiddels zijn te boeken. Da Vincitoerisme is een hype. ”We zijn er een jaar geleden mee begonnen”, vertelt Ellen McBreen van tourorganisatie Paris Muse. ”En onze Da Vinci Tours vormen nu al 30 procent van de omzet.” Eerst waren het vooral de Amerikanen die wilden zien waar Saunière werd vermoord. ”Maar naarmate het boek vaker wordt vertaald, krijgen we steeds meer andere internationale klanten”, zegt McBreen. ”Israeliërs, Australiërs, Zweden, ze komen allemaal. Eigenlijk willen ze allemaal een kijkje achter de schermen van de Da Vinci Code.” Een paar kilometer lopen vanaf het Louvre ligt de Saint Sulpicekerk, die Brown een sleutelrol heeft toebedeeld. Ook hier stromen de toeristen massaal toe. In een paar maanden tijd telde priester Paul Roumanet zo'n 15.000 extra bezoekers. Ze zoeken naar de plek waar in het boek de non zich verstopte én staren ademloos naar de befaamde rose ligne, de vermeende 'bloedlijn' van Jezus en Maria Magdalena die centraal staat in het verhaal. De kerk is niet erg blij met alle aandacht voor de fictie. Deze zomer hing Roumanet een papiertje op de muur om duidelijk te maken dat de werkelijke kerk niets heeft te maken met die uit het boek. Maar die letters P en S dan, die te zien zijn, betekent dat niet dat er toch iets aan de hand is? Nee, die letters slaan absoluut niet op de Priorij van Sion, aldus het kerkbestuur. De echte fans reizen verder, want enkele tientallen kilometers ten noordwesten van Parijs zijn weer nieuwe sleutels te ontdekken voor de code. Het prachtige en luxueuze 17e eeuwse Chateau de Villette dient in het boek als thuishaven van sir Leigh Teabing, de excentrieke Brit die 'meer weet over de Priorij van Sion en de heilige graal dan wie ook ter wereld'. ”De meeste bezoekers die we hier krijgen, zijn nog het meest verbaasd dat het kasteel écht bestaat en niet alleen in het boek”, vertelt de huidige eigenaresse Olivia Decker. ”In september kregen we een groep van 25 Amerikanen uit Minneapolis. Dat waren echte Da Vincifans. Ze hadden ook al plaatsen uit het boek bezocht in Londen en Schotland. Toen ze hier kwamen, vroegen ze zelfs mijn handtekening. Ik zei nog: 'Ík heb het boek niet geschreven', maar ze bleven aandringen.” Decker werd in 2000 benaderd door Blythe Brown, de vrouw van de schrijver. Die deed de research voor het boek en wilde graag alles weten over het kasteel. Toen De Da Vinci Code verscheen in 2003, was Decker het gesprek al lang weer vergeten. ”Een vriend wees me er ineens op dat hij een boek aan het lezen was waarin ons kasteel voorkomt! Ik kon natuurlijk niet weten dat het zo'n succes zou worden.” Veel van de beschrijvingen in het boek kloppen, zegt de kasteelvrouw. Maar niet alles. ”De decoraties binnen zijn anders, de danszaal is in het echt geen studiekamer maar gewoon de danszaal, en de bel bij de entree van het landgoed zit links, niet rechts zoals Brown schrijft.” Het zal de fans niet deren. De eerste groepen kwamen al in september en in oktober en november bleven ze komen. Inmiddels biedt Decker op Chateau de Villette een eigen 'Da Vincitour' aan met een zesdaags verblijf op het kasteel en rondleidingen door het Louvre en de Saint Sulpice kerk. Kosten: 4500 dollar per persoon. Wie na deze uitstap nog niet voldoende puzzelstukjes heeft gevonden om mee te delen in het geheim, moet voor de échte oplossing een paar honderd kilometer naar het zuiden reizen, naar het mystieke Rennes-le-Chateau. Het bergplaatsje met ruim 100 inwoners wordt niet genoemd in De Da Vinci Code, maar speelt wel een cruciale -verstopte -rol in het verhaal. In het dorpje zou Jezus hebben gewoond, er is een Mariagrot en het gonst er van de mystiek -zeggen sommigen. Wat te denken van de dorpspriester Bérenger Saunière (inderdaad: dezelfde achternaam als die van de grootmeester in Browns boek)? Hij zou tijdens de renovatie van zijn kerk in 1891 geheime perkamenten hebben gevonden. In de jaren erna ging hij zich zeer vreemd gedragen en begon hij enorme sommen geld uit te geven. In 1917 kreeg de priester een beroerte en die dag heeft binnen de Priorij van Sion een speciale betekenis gekregen. Het mysterie van Bérenger Saunière is nooit opgelost. Maar er wordt verondersteld dat hij de plek van de heilige graal ontdekte òf de relatie tussen Jezus en Maria Magdalena doorgrondde. Voor Da Vincifans genoeg reden om naar Zuid-Frankrijk af te reizen. En het armlastige dorpje verwelkomt elke nieuwe toerist. ”Er is beneden aan de berg speciaal een nieuw parkeerterrein aangelegd”, vertelt de Nederlandse Joke Rameijer, die in de omgeving van Rennes-le-Chateau huisjes en kamers aan toeristen verhuurt. ”Er is een muurtje gebouwd zodat de bezoekers niet van de rots afvallen en er zijn nieuwe lantaarnpalen neergezet.” Lachend: ”Ik heb deze zomer alleen maar toeristen langs zien komen met Browns boek onder hun arm.” Burgemeester Jean-Francois l'Huillier beaamt het: ”We hebben altijd al veel toeristen vanwege de geschiedenis van ons dorp, maar sinds deze zomer praten ze allemaal over de Da Vinci Code. Sinds bekend is dat het boek wordt verfilmd zijn hier al camerateams langsgekomen uit Zuid-Korea, Japan, Italië, Slovenië, noem maar op.” Ook de Nederlanders bleven niet weg, vertelt Rameijer. ”Ze willen toch zien waarover ze gelezen hebben. Iedereen wil weten hoe het er in het echt uitziet.” Het einde van het boek is ook een goed einde voor de zoektocht van de fans. Terug in Parijs, bij de enorme omgekeerde glazen piramide onder het Louvre, bevindt zich hét antwoord op het mysterie. In het boek zakt hoofdrolspeler Robert Langdon op deze plek door zijn knieën en vraagt: 'Waar had Saunière beter de wacht kunnen houden dan hier?' ”Dan Brown is een knappe schrijver van spannende fictie”, vertelt Ellen McBreen van Paris Muse, nadat weer een groep toeristen langs de hot spots van het museum is geleid. ”Mensen vragen ons in de Grande Galerie: 'Is dit waar het veiligheidshek naar beneden kwam?' En bij de Mona Lisa: 'Hoe zit het nou met haar geheim?' Dat is helemaal niet erg, de meeste mensen krijgen door zo'n rondleiding oprechte belangstelling voor ingewikkelde zaken als christendom en kunstgeschiedenis. Daar ben ik alleen maar blij mee.” Dat geldt zeker voor de Britse Da Vinci-fan Ashly Sloan-Brinkley. ”Als ik het boek niet had gelezen, was ik de schilderijen nooit echt gaan bestuderen. Tijdens de rondleiding wordt de kunst in een context gezet.” Maar het mysterie dan? Is er nog spanning, na zo'n rondleiding langs de werkelijkheid? De Amerikaanse toerist Will Faas: ”Ik weet nu wel dat Dan Brown de feiten nogal manipuleert.” Ashly Sloan-Brinkley moet hard lachen. ”Ik wilde echt heel graag geloven wat er allemaal in het boek staat, ik vond het zo fascinerend. Het idee dat er ook nog een heel andere versie van de geschiedenis bestaat! Maar dat wordt tijdens de rondleiding wel weg geredeneerd, ja. Dat was wel een beetje een teleurstelling. Maar het blijft een ontzettend spannend boek!” Bij de omgekeerde piramide klinken inmiddels vrouwenstemmen. Niet 'vanuit de diepte van de aarde', zoals Robert Langdon op de laatste pagina van het boek het beschrijft. Het geluid komt gewoon van de drommen toeristen die het kunstwerk komen bekijken. Ze lijken weinig te merken van een mysterie op deze plek. Maar wie weet. 'Op een dag zal het tot u doordringen', is per slot van rekening de boodschap van het boek.
lundi, décembre 27, 2004
White x-mas Rennesle Chateau
